Een gedicht dat een twintigjarige gevangene in 1938 schreef, werd in 1946 het volkslied van een republiek, in 1991 het officiële volkslied van de Kurdistan Region, en het lied waarmee Koerden overal antwoorden op de vraag of ze nog bestaan.
Deze pagina vertelt dat verhaal met zichtbare onzekerheden: waar de bronnen uiteenlopen, zeggen we dat.
Yûnis Reûf, die onder de naam Dildar zal schrijven, wordt op 20 februari 1918 geboren in Koye (Başûr). Sommige bronnen noemen 1917.
Op zijn zeventiende publiceert Dildar zijn eerste gedicht in het tijdschrift Ronakî in Hewlêr; later werk verschijnt in Gelawêj.
Gevangengezet om zijn politieke overtuigingen schrijft de twintigjarige rechtenstudent Ey Reqîb in het Soranî. Over de plaats van de gevangenschap verschillen de bronnen: een cel in Rojhilat of een overheidsgevangenis in Başûr.
De kortstondige Koerdische Republiek Mahabad (Rojhilat) neemt Ey Reqîb aan als volkslied. De republiek valt binnen het jaar; het volkslied blijft.
Dildar overlijdt in de herfst van 1948 in Hewlêr aan een hartkwaal, dertig jaar oud. Zijn dîwan verschijnt datzelfde jaar postuum.
Met de autonomie van de Kurdistan Region (Başûr) wordt Ey Reqîb haar officiële volkslied, gezongen in het oorspronkelijke Soranî.
Ruim tachtig jaar na het ontstaan van het gedicht maakt dirigent Dilshad Said de eerste officiële genoteerde arrangementen.
De geschiedenis van Ey Reqîb kent gaten die eerlijke documentatie moet benoemen: waar precies het gedicht werd geschreven, wanneer het voor het eerst in druk verscheen, wie de melodie componeerde, en de formele rechtsgrond achter de officiële status. Deze open vragen staan in het claimregister op de bronnenpagina.